Hoe ik na 15 jaar trouwe dienst als freelancer voor het regionale AD met pijn in het hart afscheid nam.
De regiojournalistiek was altijd mijn belangrijkste doel als journalist. Ik heb zelfs mijn eindscriptie geschreven over regionale en lokale omroepen en waarom die zo belangrijk zijn als waakhonden van de lokale democratie en voor de pluriformiteit. Toen ik op mijn 32e terug de schoolbanken indook om journalist te worden, was dat met het doel om uiteindelijk bij een regionale omroep terecht te komen. Uiteindelijk is dat dus de regionale krant geworden.
Ik ben van juni 2007 tot vorige week freelancer bij het AD Rotterdams Dagblad geweest en heb er veel hoogte en dieptepunten meegemaakt. De krant ging regelmatig over naar een nieuwe eigenaar en steeds veranderden de mores. Omdat er nooit een handboek voor freelancers was (of ik kreeg het niet, al heb ik er meerdere keren om gevraagd), was het voor mij altijd een worsteling om te voldoen aan de steeds veranderende eisen die aan me werden gesteld. Vaak moest ik mijn stukken herschrijven, of zag ik dat die zonder overleg ruw door een hardvochtige eindredacteur werden aangepakt.
Poen
Als freelancer hield ik altijd de 3 P’s in de gaten. Poen, Pret en Prestige. Een klus moest minstens aan een van de drie ruim voldoen. De betaling voor regiofreelancers was om te janken, ondanks eerdere gewonnen rechtszaken van collega’s om die beter te krijgen. Waarom ik het bleef doen? Voor de P van Poen hoefde het niet. Ook de P van Pret verdween steeds vaker. De krantenuitgever groeide en er kwamen steeds meer formats en regels om aan te voldoen en online stappen om te volgen voor het uploaden van een stukje of het indienen van een factuur. Alleen de P van Prestige, je schrijft toch voor een belangrijke krant, hielden me nog daar. Ik voelde me steeds meer als de maîtresse van een getrouwde man. Je weet dat je voor hem niet zo belangrijk bent als hij voor jou, en je weet dat de situatie nooit beter wordt. Toch blijf je, tegen beter weten in, hopen. Soms gaat het even goed. Maar altijd is er dan weer een tegenvaller die je hart laat breken.
Vechthond
Mijn laatste artikel is uiteindelijk niet geplaatst. Mijn verhaal voldeed volledig aan de briefing van de ene chef. Toch moest ik van de andere chef zoveel veranderen dat ik aan uurtarief inmiddels minder zou verdienen dan de krantenbezorger. Ineens wilde ik niet meer. Ik was niet meer dat vrouwtje dat, in haar mooie lingerie, elke avond met de kaarsjes tegen de klippen op zat te hopen dat hij vanavond tijd voor haar zou hebben.
Het verhaal staat voortaan op Facebook. Want in de krant is het niet meer gekomen. Wel heeft een aardige chef gezorgd dat ik er toch voor betaald heb gekregen. Inclusief een mooie bos bloemen.